مهربانم، ای خوب

یاد قلبت باشد یک نفر هست که اینجا

بین آدمهایی که همه سرد و غریبند با تو

تک و تنها، به تو می اندیشد

و کمی

دلش از دوری تو دلگیر است

 عشق یعنی اینکه برای هر کسی می خوای اس ام اس بزنی اشتباهی برای اون می فرستی!

 عشق یعنی اینکه دنبال یه موضوع می گردی که به اون اس ام اس بزنی.

 عشق یعنی اینکه دایم موبایلت رو چک می کنی ، نکنه از اون اس ام اسی رسیده باشه!

عشق یعنی اینکه همش فکر می کنی موبایلت داره تو جیبت می لرزه ولی وقتی نگاه می کنی می بینی خبری نسیت!

 عشق یعنی اینکه شب هایی که اس ام اس ها نمی رسن، واقعا اعصابت خورد میشه.

 عشق یعنی اینکه یک اس ام اس رو هم به خط همراه اولش می فرستی، هم به خط ایرانسل، هم به خط تالیا و هم به ...

 عشق یعنی اینکه هر وقت یک اس ام اس دیر می رسه، چند بار دیگه سند می کنی، شاید اونا زودتر برسن!

 عشق یعنی اینکه پشت سر هم به اون تک زنگ می زنی تا اس ام اس ها برسن!

عشق یعنی اینکه گاهی وقتا که واقعا هیچ حرفی برای گفتن نداری، اس ام اس خالی می فرستی تا بفهمه به یادش هستی!

 عشق یعنی اینکه هر جایی که یک جمله عاشقانه یا زیبا دیدی، سریع برای اون اس ام اس می کنی!

 عشق یعنی اینکه قبض موبایلت فقط مخابرات رو خوشحال می کنه!!!

 عشق یعنی دو هزار اس ام اس در ماه!

عشق یعنی بیماری ای که همه میگن دچارش شدی.

 عشق یعنی اعتیادی که همه میگن به اس ام اس پیدا کردی!

 عشق یعنی آخر شعر های این و اون اسم خودت رو می نویسی تا به اون بگی که چقدر عاشقشی!

 عشق یعنی *:

 عشق یعنی (؛

 حس کنی که هنوزم دوسش داری!!!

چقدر سخته دلت بخواد سرتو باز به دیواری تکیه بدی که یه بار زیر آوار غرورش همه وجودت له شده.

چقدر سخته تو خیالت ساعت ها باهاش حرف بزنی،

اما وقتی دیدیش هیچ چیزی جز سلام نتونی بگی!!!

چقدر سخته وقتی پشتت بهشه دونه های اشک گونه هاتو خیس کنه،

اما مجبور باشی بخندی تا نفهمه که هنوزم دوسش داری!!!

چقدر سخته گل آرزوهاتو تو باغ دیگری ببینی و هزار بار تو خودت بشکنی و 

اونوقت آروم زیر لب بگی: گل من! باغچه نو مبارک!!!

یکی بود یکی نبود!

سلام!

دوست دارم!

خداحافظ...!

قصه ام کوتاه است، دوباره از سر می گیرم قصه با تو بودن را...:

سلام!

دوست دارم!

با من بمان...!!!!!

تو اضطراب عشق و  گناه بی اراده

بی عشق عمر آدم بی اعتقاد میره

هفتاد سال عبادت یک شب به باد میره

               یک شب به باد میره

وقتی که عشق آخر تصمیمشو بگیره

کاری نداره زوده یا حتی خیلی دیره

ترسیده بودم از عشق عاشقتر از همیشه

هر چی محال میشد با عشق داره میشه

                 انگار داره میشه

عاشق نباشه آدم حتی خدا غریبه است

از لحظه های حوا هوا می مونه و بس

نترس اگه دل تو از خواب کهنه پاشه

شاید خدا قصتو از نو نوشته باشه

              از نو نوشته باشه

وقتی که عشق آخر تصمیمشو بگیره

کاری نداره زوده یا حتی خیلی دیره

ترسیده بودم از عشق عاشقتر از همیشه

هر چی محال میشد با عشق داره میشه

                 انگار داره میشه

چه اونايي که بعد از دعا کردن يه پيامي هم گذاشتن و چه اونايي هم که از خدا خواستن و دعاشون قبول شده.

مي خواستم بگم حال کوچولو فعلا خيلي بهتره. دست همتون درد نکنه که دعا کردين.

ولي بايد تا چند مدت منتظر بمونيم ببينيم که آيا هيچ آثاري براش به جا مي مونه يا نه.

بازم ازتون مي خوام که واسش دعا کنين که ان شاء الله هيچ اثري واسش نمونه و تمام ويروس هاش رفته باشن.

و اذا سالک عبادي عني فاني قريب اجيب دعوة الداع اذا دعان

یه خواهش کوچکی ازتون دارم.

یه نفر هست که افتاده تو بستر بیماری.

طفلکی خیلی بچه است.

پدر و مادرش هم هیچ کس و تو این شهر به این بزرگی ندارن.

دلم می خواد از ته دلتون واسه اون طفل معصوم دعا کنین تا هر چه زودتر سلامتیشو به دست بیاره.

و همینطور پدر و مادرشون رو از این همه ناراحتی و غصه.

اللهم اشف کل مریض

آمین

نمی دونم چرا یه مدت زیادیه که دست و دلم به نوشتن نمیره.

باورتون نمیشه اینقد تو این مدت فکرا و مطالب مختلفی برای نوشتن آماده کرده بودم اما هیچ کدومش نیومد تو وبلاگ.

نمی دونم شما هم به چنین مشکلی بر خوردین یا نه. کسی می دونه من چمه؟

خلاصه همین چند خط رو هم به زور نوشتم.

خدایا به امید تو....

واااااااااااااااااااای. می دونین من چند وقته آپ نکرده بودم؟

خیلی دلم واسه اینجا تنگ شده بود.

ولی خوب چکار میشد کرد؟ هم سرم خیلی خیلی شلوغ بود و هم اینکه اینترنت دم دست نداشتم.

حالا که برگشتم اگه خدا بخواد جبران می کنم.

تا آپ بعدی خدا نگهدار همتون.

يه زن ومردي بودند كه زنه خيلي ادعا مي كرد زن خوب و مومن و وفاداريه و بي اجازه شوهرش هيچ جا نمي ره.و به هيچ مردي روي خوش نشون نمي ده.يه روز مرده بهش مي گه از امروز تو آزادي ! هر كاري مي خواي بكن! زنه هم صبحش آرايش مي كنه و مي ره توي بازار و خيابونا مي چرخه.هيچكس حتي نگاهشم نمي كنه.فقط از در يه مغازه كه مي خواسته رد بشه يه پسر ده دوازده ساله چادرش رو مي كشه.

شب كه شد و شوهرش اومد خونه بهش گفت: خوب امروز چيكار كردي؟ زنه گفت:رفتم توي خيابونا و بازار ولي كسي حتي نگاهمم نكرد فقط يه پسر بچه چادرم رو كشيد.مرده مي گه به خدا قسم هيچ وقت به هيچ زني نگاه نكردم فقط وقتي بچه بودم يه روز زني از كنارم گذشت كه بوي خوشي داشت.ازش خوشم اومد بلند شدم چادرش رو كشيدم.اما بعد پشيمون شدم و توبه كردم.پس اينو بدون تا وقتي من به زنهاي مردم نگاه نمي كنم هيچ كس هم به ناموس من نگاه نمي كنه.در واقع عفت زن وابسته به عفت مرده.

اين يه داستان نيست واقعا اتفاق افتاده .

هر كه افتد نظرش در پي ناموس كسان

پي ناموس وي افتد نظر بولهوسان

این داستان رو هم از وبلاگ http://marjanakkkk.blogfa.com/ گرفتم.

من برگشتم.

البته جایی نرفته بودما.(فقط یه سر رفته بودم خونه)

خیلی دلم واسه اینجا تنگ شده بود.

تاریخ آخرین آپم رو که نگاه می کنم می بینم مال ۲۹ روز پیشه. خدا رو شکر می کنم که ۱ ماه نشد.

تو این مدت هم ولنتاین گذشت و هم جشن روز عشاق ایرانیان. درسته دیر شده ولی خوب من به همتون تبریک میگم.

خیلی همون روز دلم می خواست آپ بذارم ولی خوب نشد.

اینقدر تو این مدت سرم شلوغ بود که حتی اینترنت هم به زور وصل می شدم.

ولی الان خیلی خوشحالم.

چون هم خیلی کارا رو انجام دادم و هم ....

بذار این سه نقطه رو نگم. مزه اش به نگفتنشه.

خلاصه اینکه دلم واسه همتون یه ذره شده بود.

چقدر حس خوبيه حس دوست داشتن.

و چقدر حس بهتري داره با هم بودن.

آخه خدا چه انرژي و قدرتي رو تو اين احساس و با هم بودن ها گذاشته كه مثل باك انرژي مي مونه.

راستي چرا بعضيا اينقدر واسه آدم عزيز ميشن؟

چرا آدم بعضي ها رو اينقدر دوست داره؟

اصلا چرا آدم مي خواد تمام لحظه هاش رو با اونايي كه دوستشون داره بگذرونه؟

خدايا تو خيلي خوبي. واقعا ازت ممنونم كه بهم اين همه احساس دادي.

بهم احساس دادي تا اينكه بتونم خيلي ها رو دوست داشته باشم.

مثل بعضيا بي احساس و سنگدل نباشم. خدايا بهم بيشتر لطف كردي وقتي بهم فرصت دادي كه بتونم لحظاتم رو با اونايي كه دوستشون دارم بگذرونم.

من واسه ثانيه ثانيه اون لحظاتم ازت متشكرم.

به خاطر تك تك سلولاي قلبم كه به خاطر اون كساني كه دوستشون دارم مي تپه.

به خاطر ذره ذره نفسم كه همنفس اونايي كه دوسشتون دارم هست.

به خاطر همه چي.

نمي دونم چرا هر وقت يه نفر ديگه رو دوست دارم نفرات قبلي واسم دوست داشتني تر مي شن.

خدايا تو كه اين همه به من لطف كردي بهم جنبه شو هم بده تا بتونم از تمام اينن چيزايي كه بهم دادي مواظبت كنم.

تا بتونم قدردان تو باشم.

همه تون رو دوست دارم. خيلي زياد.

مثل وقت هایی که .......

زندگی تو لحظه های از دست دادن شیرین میشه،

یه لحظه آفتاب تو هوای سرد غنیمت میشه،

خدا تو موقع سختی ها تنها پناهت میشه،

یه قطره نور توی دریای تاریکی واست همه دنیا میشه،

یه عزیز وقتی که از دست رفت برات همه کس میشه،

پاییز وقتی که تموم شد به نظرت قشنگ و قشنگ تر میشه،

پاییز به نفس افتاده...............

هیچ کس مطمئن نیست که فردا رو می بینه یا نه.............

امروز تمام چیزها و آدم های دور و برت رو خوب ببین..........

زندگی خیلی طولانی نیست..........

آنچه هستی هدیه خداوند توست و آنچه می شوی هدیه تو به خدا.....

پس بی نظیر باش........

این متن رو از عاطی گرفتم.

الانم به خاطر خودش اینو گذاشتم.

این چند روزه اینجا خیلی هوا سرد بود.

برف اومده بودو برف بازی و  خیلی چیزای دیگه. خوب منم که تا نیومده بودم تهران که برف ندیده بودم. ولی خوب تو این ۶ سال گذشته هم مثل یه آدم باشخصیت و با کلاس هیچ وقت تو دانشگاه برف بازی نکرده بودیم. شایدم برف خوب نمی اومد. شایدم مثلا چون مهندسی برق بودیم باید کلاس می ذاشتیم.

به هر حال یه مدت گذشت و ما خوش نگذروندیم.

اما ایندفعه دیگه گفتم نکنه حسرتش به دلم بمونه. رفتم و برف بازی.

وای چه حالی داد. جای همتون خالی.

به غیر از ۲۱ خرداد ۸۰ که اولین باری بود که من برف رو تهران دیدم اونم ساعت ۱ نصف شب و رفتیم پشت بوم خوابگاه با بچه ها برف بازی کردیم، این دومین بار بود که خوب برف بازی کردیم.

این عکس پایینی جلو دانشکده مونه. مال خیلی وقت پیش.

ولی این یکی مال همین چند روز پیشه. همونجا. ولی خودتون تفاوت رو احساس کنین.

واقعا که خیلی با حال بود.

می دونم خیلی با تاخیر نوشتم. خوب چون می خواستم عکسشو از تو گوشیم در بیارمو بریزم تو سایت.

جا داره از همه اونایی که دوسشون دارم و دوسم دارن تشکر کنم.

روزهای آخر تحصیلات منه.

۱۸ ، ۱۹ سال فقط نشستم درس خوندمو کم کم داره تموم میشه.

همه میگن بیا دکترا شرکت کن و امتحان بده.

اصلا مگه آدم تا کی باید درس بخونه؟ ها؟

می دونم اگه امتحان بدم قبولی ۱۰۰٪ اه. ولی خوب واسه اینکه وسوسه نشم حتی ثبت نام هم نکرده و نمی کنم.

اینم یه روشیه دیگه.

وقتی به این مدت فکر می کنم می بینم چقدر لحظات شاد و شیرینی بود و البته لحظاتی هم که ...

خوب به هر حال.

دوران دانشجویی داره تموم میشه.

نمی دونم باید خوشحال باشم یا ناراحت.

این چند روز آخریه خیلی اینجا برف بارید. کلی هم عکس گرفتم. می خواستم بذارم عکساشو اما الان حسش نیست.

دلم هوای دوست داشتن کرده.

به قول یه نفر: دوسش داره.!!!!!!!!

من یک لبخند تو را به همه ی جواهرات دنیا نمی فروشم یک نگاه مهرآمیز تو،یک فشار دست تو،یک بوسه ی تو کافی ست تا مرا از همه چیز بی نیاز سازد!

امروز خیلی خوشحالم و اصلا دلم نمی خواد شعر معین رو بخونم و تو راهرو خوابگاه داد بزنم.

امروز هم اونی که می خواستم رو دیدم.

هم یه خبر خیلی خوب دریافت کردم.

هم اینکه امتحانامو تا الان خوب دادم.

هم یه عبادت توپی با خدا کردم.

اصلا همه چی بر وفق مراده.

ولی باید خدا رو شکر کنم.

به خاطر همه این چیزایی که بهم داده.

آخه اصلا معلوم نیست تا کی فرصت داشته باشم که اینا رو داشته باشم.

اصلا معلوم نیست خودم تا کی باشم.

خدایا واسه همه چیزهایی که دارم و واسه هممه چیزهایی که ندارم شکرت.

راستی امشب باید برم این شعرو بخونم.

امشب می خوام مست بشم        عاشق یک دست بشم

بدون تو نیست بودم                     مشب می خوام هست بشم

یه جون ناقابلی هست                  بذار فدای تو بشه

بیفته زیر قدمات                            که خاک پای تو بشه

توبه من خنديدي و نمي دانستي
من به چه دلهره ازباغچه ي همسايه
سيب را دزديدم
باغبان ازپي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
و تو رفتي و هنوز
سالهاست كه درگوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان
غرق اين پندارم 
«كه چراباغچه ي كوچك ما سيب نداشت؟!!....»

من به تو خندیدم و چون که میدانستم

تو به چه دلهره ای از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدی

پدرم از پی تو تند دوید

و نمی دانستی که باغبان

پدر پیر من است

من به تو خندیدم

که با خنده ی خود پاسخ عشق تو را

خالصانه بدهم

بغض چشمان تو لیک

لرزه انداخت به دستان من و

سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک

دل من گفت برو!

چون نمیخواست به خاطر بسپارد

گریه ی تلخ تو را

و من رفتم و هنوز سالهاست

که در ذهن من آرام آرام

حیرت و بغض تو تکرار کنان می دهد آزارم

و من اندیشه کنان غرق در این پندارم

که چه می شد اگر باغچه ی خانه ی ما سیب نداشت

تو که می دونی من با تو ام.

واسه همین نمی خوام صدات کنم و بگم که خیلی دلم برات تنگ شده بود.

درسته. امروز دیدمت ولی کم بود.

من نیازم تو رو هر روز دیدنه.

نه، من نمازم تو رو هر روز دیدنه.

واسه اینکه دلت خیلی واسه شعر کامران و هومن تنگ شده اینجا واست می ذارمش.

بگو تو هم بی قراری            یه لحظه آروم نداری

مثل یه ابر بهاری                 بگو که هر شب میباری

بگو دلت برام تنگ شده        همون دلی که میگن از سنگ شده

بگو دیگه طاقت نداری           اشک روی چشمام بیاری

بگو منو کم داری بگو            بگو کمی غم داری بگو

به من بیاموز که دوست بدارم کسانی که دوستم ندارند.

عشق بورزم به کسانی که عاشقم نیستند...

بگویم، برای کسانی که هرگز غمم را نخوردند...

به من بیاموز تا لبخند بزنم به کسانی که هرگز تبسمی به صورتم ننواختند...

محبت کنم به کسانی که محبتی در حم نکردند...

ديه اش نصف ديه توست و مجازات زنايش با تو برابر.

 مي تواند تنها يک همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسر هستي

براي ازدواجش در هر سني اجازه ولي لازم است

                     و تو هر زمان که بخواهي  به لطف قانونگذار مي تواني ازدواج کني.

در محبسي به نام بکارت زنداني است و تو ....

او کتک مي خورد و تو محاکمه نمي شوي.

او مي زايد و تو براي نوزادش نام انتخاب مي کني.

 او درد مي کشد و تو نگراني که کودک دختر نباشد.

 او بيخوابي مي کشد و تو خواب حوريان بهشتي را مي بيني.

 او مادر مي شود و همه جا مي پرسند : (نام پدر ؟)

و هر روز :

 او متولد مي شود ، عاشق مي شود ، مادر مي شود ،

                                      پير مي شود و مي ميرد.

                       و قرنهاست که او : عشق مي کارد و کينه درو مي کند.

"ببخشيد خانم ميتونم چند لحظه وقتتون رو بگيرم؟"

برگشت و پسر آقاي شهزادي همسايه جديدشان را ديد كه به او زل زده بود.

 با ترديد جواب داد:"بفرماييد"

پسر گستاخ تر شد و يك قدم جلوتر آمد و گفت:"من رضام.

چند روزه شما رو زير نظر دارم و از نجابتتون خوشم اومده.

مي خوام بيشتر با شما آشنا بشم.تا انشاا..."

وسرش را به زير انداخت.

دخترك بلد نبود جواب بدهد و فقط نگاه كرد.

پسر گفت:"بعدا جواب بدهيد" و خداحافظي كرد و رفت.

به اتاقش رفت. مضطرب بود. مادرش صدايش كرد:"نرگس بيا ناهارت رو بخور"

بعداز ناهار دوباره به اتاقش برگشت. از پنجره اتاق به كوچه نگاه كرد.

رضا پسر آقاي شهزادي را ديد كه با سارا همكلاسي اش صحبت ميكرد و بعد سرش را به زير انداخت.

(این مطلب رو از وبلاگ http://marjanakkkk.blogfa.com گرفتم. می تونین به اونجا هم سر بزنین.)

اما همیشه دلت واسه اونی تنگ میشه که نمی تونی عکسشو به دیوار بزنی....

با اجازه از مریم خانوم چون اس ام اسش رو بهم زده بودن.

راستی چرا من اینقد دلم تنگه؟

چرا بعضی وقت ها فقط دلم می خواد تو خلوت خودم داد بزنم؟

آخه مگه تحمل من چقدره؟

تا کی باید طاقت بیارم؟

دیشب ساعت ۱ الی یک و نیم شب بود که بی اختیار تو راهرو خوابگاه شعر معین رو بلند بلند داد زدم. نمی دونم مزاحم چند نفر شدم ولی خدا کنه به خاطر شب یلدا تا دیر وقت بیدار بوده باشن و من مزاحم خوابشون نشده باشم.

دلم گرفت از آسمون   هم از زمین هم از زمون

تو قلب من چقد غمه    دلم گرفته از همه

ای روزگار لعنتی     تلخه بهت هر چی بگم

من به زمین و آسمون   دست رفاقت نمیدم

شب یلدایی که اصلا تموم نمیشه.

نمی دونم تقصیر منه یا نه.

ولی من نمی تونم به راحتی خودمو ببخشم و با خودم کنار بیام.

واسه شما رو نمی دونم ولی واسه من دل شکستن خیلی سخته.

(این تکه اش بنا به دلایلی سانسور شد)

وای خدا. اصلا نمی تونم تحمل کنم.

چند روزه فکر و ذهنم رو به خودش مشغول کرده.

آخه خدا جون. قربونت برم. مگه من چکار کردم که باید اینجوری عذاب بشم؟ یا نکنه داری منو آزمایش می کنی؟

می دونم که خیلی منو دوست داری و هر چی دارم از تو  دارم. پس از خودت می خوام ایندفعه هم مثل همیشه خودت راهنماییم کنی.

پریشب خیلی شب سختی بود. وقتی دلت می خواد بزنی زیر گریه و زار زار گریه کنی ولی باید حتی خم به ابروت نیاری که مثلا ناراحت نشدی.......

حتی الان که دارم اینو می نویسم اشکام داره در میاد.

خدایا چنان کن سرانجام کار

که تو خشنود باشی و ما رستگار.

اگه با کس دیگه ای  آشنا شی.

من جز تو که دیگه کسی رو ندارم

می میرم اگه یه روز از من جدا شی.

می دونی که برا تو من بی قرارم.

فکری به جز چشمای خیست ندارم.

و مثل خورشید می مونی واسه من

نباشی سیاه میشه روزگارم.

تقدیم به آرزو چون می دونم این شعرو خیلی دوست داره.

این داستانی است درباره پسر بچه لاغراندامی كه عاشق فوتبال بود. در تمام تمرینها او سنگ تمام می گذاشت اما جثه اش نصف بقیه بچه های تیم بود تلاشهایش به جایی نمی رسید
در تمام بازیها ورزشكار امیدوار ما روی نیمكت كنار زمین می نشست اما اصلا پیش نمی آمد كه در مسابقه ای بازی كند .این پسر بچه با پدرش تنها زندگی می كرد ورابطه ویژه ای بین آندو وجو داشت.
گر چه پسر بچه همیشه هنگام بازی روی نیمكت كنار زمین می نشست اما پدرش همیشه در بین تماشاچیلن بود وبه تشویق او می پرداخت. این پسر در هنگام ورود به دبیرستان هم لاغرترین دانش آموز كلاس بود
اما پدرش باز هم او را تشویق می كرد كه به تمرینهایش ادامه دهد ولی به او می گفت اگر دوست ندارد مجبور نیست این كار را انجام دهد اما پسر كه عاشق فوتبال بود تصمیم داشت آن را ادامه دهد او در تمام تمرینها حداكثر تلاشش را می كرد به این امید كه وقتی بزرگتر شد بتواند در مسابقات شركت كند در مدت چهار سال دبیرستان او در تمام تمرینات شركت می كرد اما همچنان یك نیمكت نشین باقی ماند
پدر وفادارش همیشه در میان تماشاچیان بود وهمواره اورا تشویق می كرد پس از ورود به دانشگاه پسر جوان باز هم تصمیم داشت فوتبال را ادامه دهد ومربی هم با تصمیم او موافقت كرد زیرا او همیشه با تمام وجود در تمرینها شركت می كرد وعلاوه بر آن
به سایر بازیكنان هم روحیه می داد.این پسر در مدت چهار سال دانشگاه هو در تمامی تمرینها شركت كرد اما هرگز در هیچ مسابقه ای بازی نكرد.در یكی از روزهای آخر مسابقه های فصلی فوتبال زمانی كه پسر برای آخرین مسابقه به محل تمرین می رفت
مربی با یك تلگرام نزدیك او آمد پسر جوان تلگرام را خواند و سكوت كرد او در حالی كه سعی می كرد آرام باشد زیر لب گفت: پدرم امروز صبح فوت كرده است اشكالی ندارد امروز در تمرین شركت نكنم؟
مربی دستانش را با مهربانی روی شانه های پسر گذاشت وگفت: پسرم این هفته را استراحت كن. حتی لازم نیست برای آخرین بازی در روز شنبه هم بیایی.روز شنبه فرارسید پسر جوان به آرامی وارد رختكن شد ووسایلش را كناری گذاشت.
مربی وبازیكنان از دیدن دوست وفادارشان حیرت زده شدند پسر جوان به مربی گفت:لطفا اجازه دهید من امروز بازی كنم. فقط همین یك روز. مربی وانمود كرد كه حرفهای او را نشنیده است. امكان نداشت او بگذارد ضعیفترین بازیكن تیمش در مهمترین مسابقه بازی كند.اما پسر شدیدا اصرار می كرد.مربی در نهایت دلش به حال ا. سوخت وگفت:باشد می توانی بازی كنی.مربی وبازیكنان وتماشاچیان نمی توانستند آنچه را می دیدند باور كنند.این پسر هرگز پیش از این در مسابقه ای بازی نكرده بود
تمام هركاتش بجا ومناسب بود.تیم مقابل به هیچ ترتیبی نمی توانست اورا متوقف سازد.او میدوید پاس می داد وبه خوبی دفاع می كرد .در دقایق پایانی بازی او پاسی داد كه منجر به برد تیم شد...

بازی كنان او را روی دستهایشان بالا بردند وتماشاچیان به تشویق او پرداختند. آخر كار وقتی تماشاچیان ورزشگاه را ترك كردند مربی دید كه پسر جوان تنها در گوشه ای نشسته است مربی گفت: پسرم من نمی توانم باور كنم.تو فوق العاده بودی.
بگو ببینم چطور تونستی به این خوبی بازی كنی؟ پسر در حالی كه اشك چشمانش را پر كرده بود پاسخ داد: می دانید كه پدرم فوت كرده است.آیا می دانستید او نابینا بود.
سپس لبخند كم رنگی بر لبانش نشست وگفت:پدرم به عنوان تماشاچی در تمام مسابقه ها شركت می كرد.اما امروز اولین روزی بود كه او می توانست به راستی مسابقه را ببیند و من می خواستم به او نشان دهم كه می توانم بازی كنم.

نوشتم بدون شرح ولی می خوام یه کوچولو حرف بزنم.

نمی خوام بگم که این عکس واقعی هست یا نه.

نمی خوام بگم ما اینجوری باشیم یا نه.

نمی خوام بگم خودم چجوریم. خوبم یا نه.

نمی خوام بگم ...

فقط می خوام بگم دو صد گفته چون نیم کردار نیست.

خیلیا فقط حرف می زنن ولی بعضی ها هم هر چقدر از دستشون برمیاد فقط عمل می کنن.

^{ورنه اين دنيا كه ما ديديم خنديدن نداشت!}